Sabah cep telefonumun çalmasıyla uyanıyorum.Arayan onur arkadaşım.Babaeski'ye giderken otobüsün kaza yaptığını söylüyor.Bi anda şok oluyorum neyseki kardeşimin bişeyi yok.başka bi otobüsün gelmesiyle yola devam ediyorlar...
Sonra pencereyi açmamla müthiş bi kar yağışıyla karşılaşmam hem buruk bi sevinç hemde hüzün yaratıyor bedenimde.insan kar yağdığında çok farklı düşüncelere dalıyor.en azından ben de böyle oluyor.bi yandan sıcak odamda çayımı yudumlar pencereden dışarı seyrederken bi yandan dışarda olanları düşünürüm...acaba zor durumda olanlar var mı diye?bir yandan da çocuklumu hatırlarım... kar topu savaşlarımızı,kardan adamlarımızı, karda renkli plastik toplarla yaptığımız maçları ,annemizin akşam eve sırılsıklam döndüğümüzdeki azarlayışlarını... insan içi bi tuhaf olur.özlemler,hüzünler,tatlı anılar...bunların hepsini bize hatırlatan minik bi kar tanesidir.
Trakya gibi zorlu iklim şartlarının olduğu bi yerde de büyüdüğüm için de kar,soğuk,kış bende çok farklı duygular uyandırır.ne sonbahardır benim mevsimim ne de ilkbahar.benim mevsimim kıştır.En çok o zaman düşünürüm,en çok o zaman hüzünlenirim,en çok o zaman kendimle yalnız kalırım.Eriyen kar taneleriyle duygularım değişir,ağaçların çiçek açmasıyla bi umut filizi de bende canlanır...
Bu yazin gercekten beni aldi ve eski gunlere goturdu. Yasamis olduklarim biran olsun gozumun onunde canlanmis gibi :)
YanıtlaSil